مثل دو دريچه مي نشينيم روبروي هم (2) . دست مي كند توي كيف كولي اش و دفتري در مي آورد مي گذارد كنارش. مادرم با فلاسك چاي و  سه ليوان و زير سيگاري گنده اي مي آيد تو. اول براي شايان چاي مي ريزد  بعد من از دستش مي گيرم  و براي  خودم مي ريزم. او هم كه هنوز نيامده. ولي مادرم انگار علم غيب دارد كه براي او هم ليوان مي آورد چون من كه  چيزي بهش نگفته ام.احوال پرسي اش با شايان كه تمام مي شود پا مي شود  مي رود. خودش مي داند كه شعر خوا ني هاي ما كه شروع مي شود ته ندارد ديگر...

مي گويم : شايان ،تازه چه داري؟ دفترش را برمي دارد و شعر تازه ترش را مي خوا ند ملايم موزون محزون... :

ملال همه جا را آشفت...

حالا كه هر چه يك شبه پير مي شود...

تمام كه مي شود نوبت من است. مي خوانم:

ماندن

كه شكل نيامده ي توبود

وقتي مي رفتي...

تمام كه مي شوم دو مرتبه او مي خواند. اين قدر مي خوانيم و چاي مي خوريم و سيگار مي كشيم كه از هم ديگر  سر مي رويم... بعد من شطرنج را مي چينم. مثل روزگار جواني اش در هفده حركت ماتم مي كند. مي گويم مسابقه ي فينال شطرنج مان را يادت هست؟ يواشكي توي چايت چند تا ديازپام ده ريختم و بعد از يك ساعت و نيم، قبل از اينكه  از هوش بروي اسبت را برداشتي و گذاشتي آن گوشه وگفتي: مات! تمام!... و بعدش پاي صفحه خوابت برد...مي خندد. شيرين مي خندد. مي گويد: حالا كه  همه ي شطرنج ها مثل پس از تندر اخوان شده اند: هيچ كس شاهي ندارد كه بخواهد وسط صفحه بگذاردش تا تو ماتش بكني يا بشوي...با هم به لهجه ي خورموجي اش مي خنديم و باز مي رويم سر وقت خواندن شعر: اين دفعه شاعران جوان...

مادرم بي هوا مي آيد تو، ميوه مي آورد  با سه بشقاب و چاقو.مي پرسد : چيزي كم نداريد؟ مي گويم: مامان، شايان امشب اينجا مي خوابد. . مي گويد :" مي دانم...(-از كجا مي داند؟-)...شام يك ساعت ديگر آماده مي شود.رختخواب هم مي آورم توي اتاق".

دارد حوصله مان سر مي رود كه بي كه احضارش كنيم مي آيد ميان دوتامان مي نشيند زن اثيري مان  و مي خواند:

بهار

پنجره ام را به وهم سبز در ختان سپرده بود...

من و شايان خودمان را مي اندازيم توي آغوش او.من دست مي كشم به گونه هايش... و موهايش انگشتانم را نوازش مي كنند. شايان  اما گيسوانش را هي مي بوسد و بعد سرش را مي گذارد روي پاهايش . من ولي سر به شانه هايش مي گذارم و سه تايي با هم دم مي گيريم:

تمام روز در آيينه گريه مي كردم

تنم به پيله ي تنهايي ام نمي گنجيد...

سكوت مي شود. قطره هاي نگاه مان، مرواريد هايي غلتانند كه روي شيب دل تنگي هاي آن يكي  سرازير مي شوند....هر دوي مان را بوسه باران مي كند. يكي نفهمد و از كنار اين همه عشق بازي رد شود فكر مي كند دارد فيلم يكشنبه ي غمگين را مي بيند(3)...مي پرسم : حالا شايان زود پيمانه اش ازين دنيا سر رفت و رفت، تو چرا اين قدر دير به دير مي آيي سراغ مان؟...

زنگ خانه را مي زنند. مادرم مي آيد در اتاق را باز مي كند ،پوشيده و حاضر و آماده، و همان جا توي قاب در بي كه چيزي بگويد مثل موناليزا  نگاهم مي كند... ديگر ياد گرفته ام كه هر وقت فروغ و شايان مي آيند پيشم، بعدش من هم بايد همراه مادرم بروم سوار ماشين بشوم.خوبي اش اين است كه مثل سابق كسي را ناراحت نمي كنم كه بخواهند دست و پايم را ببندند....هر سه تايي  مي افتيم در آغوش هم و زار زار گريه مي كنيم. مادر، جداي مان مي كند...سوار مي شويم...

...

از دستگاه شوك مغزي خوشم نمي آيد. كاري مي كند كه مجبور شوم تا ماه گرفتگي بعدي ، هي چشم به در بمانم تا يكشنبه ي غمگين  بيايد.

 سرم را بر مي گردانم رو به مادرم – كه پاي تختم ايستاده- مي گويم: مامان، يادت بود كه رختخواب فروغ را كنار جاي شايان پهن كني؟ مي گويد : خواهرت جاي شان را كنار هم پهن كرده. مي گويم: خيالم راحت باشد؟ مي گويد : آره، و كف دستش را مي گيرد جلويم كه پر است از قرص هاي خوشگل...

باد، صداي غمگين آدمي را كه مثل من باشد از لاي پنجره مي ريزد روي موهاي خاكستري ام... اول بغض مي كنم ولي  بعد مثل همان صدا ،سحر شده ، نجوا مي كنم :

 ادركني ادركني ادركني...الساعه الساعه الساعه...

مادرم گوشه ي چادرش را مي برد گوشه ي چشمانش...

-----------------------------------------------

1) خنده ي ماه تو از مهتاب هم شيرين ترك /  شايان

2) ما چون دو دريچه روبري هم / اخوان ثالث

3)Gloomy Sunday

موسيقي متن : آداژ يو